هر انسان، صرف نظر از آنچه هست، با تصویری و گاه تصاویری در ذهن های دیگران خود را می نمایاند. مشخصه های این تصاویر لزوما تناظری یک یه یک با مشخصه های من واقعی ندارند.
انسانها، در واقع، با تصویرهای هم به یکدیگر پیوند می خورند. این تصاویر، مانند تصاویر سه بعدی کامپیوتری، با گذشت زمان، جلوه های در ابتدا نادیده ی زیادی را جلوه گر می سازند. این تصاویر جدید می توانند وحشتناک، جذاب، ناامید کننده و یا برانگیزاننده ی هر احساسی باشند!
درست در همین جاست که اولین سنگ سست در روابط و پیوند انسان ها نهاده می شود.
هنگام پیوند با یکدیگر -صرف نظر از مسئله تصاویر کاذب یا ناقص- با یکدیگر در زمان حال پیوند می خوریم، بی توجه به آنکه با هم بودنمان، قرار است در آینده تداوم یابد.
حتی اگر تصویرهایی که از یکدیگر در ذهن داریم، صد در صد واقعی و منطبق بر ما باشند، کاملا طبیعی است که این تصاویر –در واقع خود ما- در گذر زمان تغییر یابد. هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر در آینده بخواهیم تصمیمی را که در گذشته برای در کنار هم بودن، گرفته ایم، بازبینی کنیم، احساس پیشین را داشته باشیم!
فکر می کنم که می شد عنوان این پست رو ازدواج و بیم ها هم گذاشت!