عشق، همه خواستن است! میل یکی شدن با محبوب و با او به وحدت رسیدن... عاشق جز وصال محبوب، خواستی ندارد. عاشق در همه حال –حتی در تارترین شب های هجران- امید وصال محبوب دارد! اگر امید وصال محبوب از عاشق گرفته شود، مرگ عشق است! مرگ عشق، مرگ عاشق...
عشق در یک لحظه نامعین در دل عاشق زاده می شود، عاشق بعد از کشف عشق، در درون خود، وارد کشمکشی درونی با خود، عشق اش و معشوقش می شود. چه بسیار عشق ها که در دل –از بیم طرد معشوق- در نطفه خفه می شوند! و چه بسیار عشق ها که پس از ابراز، از سوی معشوق پس زده می شوند و عاشق را وارد کشمکشی دیگر و هولناک تر از کشمکش پیشین می کند.
عاشق، ابراز نیاز می کند! و معشوق ناز می کند! ناز معشوق، نشان از عاشق نبودن اوست! چرا که عاشق، همه نیاز است و برای رسیدن به محبوبش، سر از پا نمی شناسد! معشوق، عاشق نیست! اما در بهترین حالت، او در انعکاس عشق عاشق، او را می پذیرد! معشوق، رنج کشیدن عاشق در عشقش را می بیند و به او شفقت می ورزد! شفقتی از نوع دوست داشتن! و سوزناک آنکه معشوق از عشق چیزی نمی داند!
عاشق، معشوق را می طلبد! اما عشق عاشق از نوع تملک نیست! نمی خواهد معشوق را اسیر کند! می خواهد معشوقش در عین اینکه شهره ی آفاق است، تنها او را بخوهد! نمی خواهد او را محروم کند! عاشق، همه ی وجود خود را فراموش می کند! به بودن معشوق بیش از بودن خود می اندیشد! تنها آنجا به خود می اندیشد که در کنار معشوق باشد! اما در آنچه پیش از این گفتم، نکته ی ظریفی است که عاشق –عاشق آگاه- را می آزارد! او را در تلواسه ای ویرانگر قرار می دهد! عاشق تنها از بیم رد شدن از طرف معشوق نیست که در ابراز عشق تردید دارد! او از پذیرفته شدن نیز می ترسد!
سقراط وضعیت جدید را چنین شرح می دهد: "معشوق هم عاشق می شود اما نمی داند عاشقی چیست و در شناختن خود سرگردان می ماند.... این عشقی است که انعکاس عشق دیگری است اما معشوق بدان نام عشق نمی دهد و آن را دوستی می خواند."
عاشق احساس می کند اگر معشوق او را بپذیرد، در واقع لذت عاشق شدن را از معشوق گرفته است! عاشق شدن! همانی که تمام معنای زندگی عاشق است! عاشق، به قیمت معنابخشی به زندگی خود، معنای زندگی معشوق را از او می گیرد، این فرصت را که معشوق، عاشق شود! عاشق در ابراز عشق خود و دست از طلب معشوق برنداشتن، درگیر انتخاب عجیبی است!
انتخابی عجیب...!