ما چگونه به هم پیوند می خوریم!؟
-ما جزایر فرسنگ ها از هم دور و دریایی میانمان را گرفته-
گاه در امتداد نگاه های هم
جاده ای مفروش از آرزوهای دوردست خود را
سراب وار دید می زنیم
و چون تشنه گانی هزار ساله و دریا دیده پیش روی
به پیش می رویم
به پیش می دویم
بخت یارمان باشد و به دریای سرابی مان رسیم
آب حیاتمان را شور می یابیم
و چه شوربخت است امیدهامان
امیدهای بر آب رفته مان
گاهی وقتا فکر می کنم چه تقدیر شومی داره انسان! احساس از دست دادن نیمه گمشده، ذاتی ماست و ما از این فقدان –یا احساس فقدان- همیشه در رنجیم و به جستجو مشغول...
تا کی می شه به امید رسیدن به خورشید –وقتی داره غروب یا طلوع می کنه- دوید!؟
+
پنجشنبه بیست و دوم تیر 1385 - حسین ب.ن
|