پیش از این، به رنج بودن اشاره ها داشته ام. خیال می کردم اشاره ای کافی است برای تقریب ذهن هامان برای درک آنچه می خواهم بگویم. اما از آنچه در ذهن داشتم و بیان کردم، برداشت های متفاوت و متضادی شد؛ لازم دیدم بیشتر پیرامون این رنج عظیم سخن بگویم.
خداوند در قرآن، گناهکاران را وعده جهنم می دهد که عذابی سخت و جاودانیست اما مگر جهنم چیست!؟ جهنم اینه که هر روز از خواب پا بشی و ندونی برای چی!*
انسان موجودی است که در برخورد با هر پدیده، سوالهای زیادی مطرح می کند و پس از آن شروع به سعی برای یافتن پاسخ می کند. آرامش آدمی وابسته به تعداد سوالاتی است که پاسخشان را یافته است.رهمین انسان جستجوگر و یابنده، در برخورد با بزرگترین مسئله زندگیش از یافتن پاسخ ناتوان است. انسان، حتی نمیداند که برای چه زنده است! درست مانند گوسفند که نمی داند! البته شاید گوسفند این شانس را داشته باشد که این سوال، برایش مطرح نباشد!
منظور از آنچه به رنج بودن تعبیر می کنم، رنج ندانستن چرایی بودن است، جدای از تمامی رنج های روحانی و جسمانی که این بودن، برایمان به همراه دارد. که اگر می دانستیم چرا هستیم، رنج و سختی های این زندگی برایمان آسان می شد، شاید هم لذت بخش!
ما محکوم به راهپیمایی در جاده ای سنگلاخی به طول عمرمان هستیم که هر لحظه زخمی را بر تن خسته مان تحمیل می کند و رنج مان می دهد. اما وضعیت آدمی از آن جهت اسف انگیز است که نمی داند چرا در این جاده راه می پیماید و مقصد کجاست! که اگر می دانستیم رهسپار کجاییم، هر زخم بر تن را، پلی برای رسیدن به مقصد نهایی می پنداشتیم و چه لذت بخش است عبور از پلی که در آن سویش محبوب انتظارمان را می کشد! اما افسوس که آنچنان فضا را مه غلیظی فرا گرفته است که ....
* این جمله رو از فیلم شهر گناه استفاده کردم.